vrijdag 14 december 2012

donderdag 13 december 2012

de vissen @ de watercooler zijn het pesten beu

nu.nl
onderzoek-pestgedrag-zelfmoord-scholiere

Baron Dragonder - Wortel van het kwaad

Voor het eerst deze winter is er over de kasteeltuinen rond Kanonnensteijn weer eens een winterswolligwarme sneeuwdeken neergestreken. Persoonlijk ben ik dol op de warmte van de zon, maar als het dan tóch koud wordt, moet er ook maar sneeuw en ijs zijn, vind ik. Ik werd op mijn wenken bediend. De ijspegels hingen aan de dakrand en de eenden liepen wiebelend over het bevroren oppervlak van de kasteelvijver. Adem bevroor tot een witte pluim die op mijn helm niet zou hebben misstaan. 

Het was een uitgelezen dag om een sneeuwpop te maken! Terstond begon ik met het rollen van drie enorme sneeuwballen; wiskundig schattend afgemeten van groot tot steeds iets kleiner. Ik zette ze in de juiste volgorde in elkaar. Dat gaf de sneeuwman een stevig fundament, een robuuste borstkas en een gemoedelijk hoofd. Een oude hoed en een wollen cashmier sjaal verleenden hem wat adellijk cachet. Twee knopen van een oud uniformjasje gaven de sneeuwpop visuele capaciteiten. Een knaloranje wortel deed dienst als reukorgaan. Kleine zwarte kiezels, tenslotte, gaven hem een glimlach van oor tot oor.  


Ik maakte één grote fout. De takken die ik gebruikte voor de armen van de sneeuwpop zaagde ik van een slagboom. Prachtig hout, maar enigszins agressief. Toen ik de takken op de daartoe geëigende lokaties in de zijkant van de sneeuwman zette, gebeurde er iets dat ik niet had voorzien. Juist toen ik mij voorover boog om nog wat sneeuw op te pakken, zwiepte de sneeuwman met zijn arm. Hij gaf mij een onverwachtvorstelijke mep op mijn adellijke achterste, zodat ik plat voorover in de sneeuw terecht kwam.

Beduusd keek ik op. De sneeuwman kwam krakend tot leven. Hij was net iets te echt gemaakt, waarschijnlijk. Zijn vriendelijke glimlach was veranderd in een lichtelijk maniakale grijns. Zijn ijskoude bedoelingen hadden mij als koulijdend voorwerp. Hij wilde mij vast en zeker aan zijn vorstelijke borst drukken om mij in een ijspegel te veranderen. Ik kon maar aan één ding denken: rennen!

De sneeuwman rolde achter mij aan en joeg mij ploegend en ploeterend door de sneeuw. Ik probeerde hem met het gooien van sneeuwballen tot staan te brengen, maar dat bleek even effectief als het proberen te verdrinken van een vis... Gelukkig bereikte ik de warmte van het kasteel juist op tijd om bevriezing te ontlopen. Daar kon de sneeuwman uiteraard niet naar binnen zonder letterlijk een kopje kleiner te worden. Klein genoeg om in een kopje te passen, zou ik zelfs willen toevoegen.

Ik kon niet lijdzaam gaan zitten wachten op de dooi om het gevaar te doen smelten. Wie weet wat voor ijselijke schade de losgeslagen sneeuwman zou veroorzaken? Hij kon hetkippenhok veranderen in een koelkast met diepvrieskippen. Of de tuinkabouters veranderen in oranjerode ijslollies! De schrik sloeg mij koud om het hart. Ik moest een vorstvrijeoplossing bedenken...


Snel rende ik naar de badkamer en opende het planchetkastje. Föhn: check. Verlengsnoer: check. Tot de klappertanden gewapend met föhn en hartverwarmende daadkrachtigheid rende ik als een ware James Bontmuts naar buiten. De perfect gecamoufleerde sneeuwman lag al op de loer. Hij strekte zijn slagboomhouten armen direct naar mij uit. De wortel van alle kwaadaardigheid trilde midden in zijn ronde gezicht


'Pak aan, vriespunt!' riep ik, terwijl ik de sneeuwpop op volle toeren met de föhn bestookte. Het had effect. De gaten vielen er in. De stoom sloeg er af. Het ijselijke monster smolt tot aan de wortel. Lawinegevaar geweken. Tijd voor warme chocolademelk!