ingelijst - walk

Cartoon


Volgende week is de Nijmeegse Vierdaagse en traditiegetrouw ben ik daar langs de kant van de weg om het publiek aan te moedigen en radio te maken. Nou draai ik elk jaar dezelfde walk-classics maar wat zijn nou andere tracks die hier wel bij horen. Alles mag zolang 'walk maar niet in de titel zit.
Mail naar giel@3fm.nl maar leuker laar ze hier achter op giel.vara.nl. Suggesties voor onderwerpen zijn ook altijd welkom
bron giel

Hierbij de top 10 van singles over de 4daagse:

01. Proclaimers – 500 miles
02. Adele - Chasing pavements
03. Anouk – 4 days in a row
04. Rammstein - Links 1 2 3 4
05. Talkingheads – Road to Nowhere
06. Alanis Morissette – Sister in a blister
07. AC/DC – Highway to hell
08. Reel 2 real – I like to move it
09. Red Hot Chili Peppers – Under the bridge
10. New Kids on the block – Step by step


bron giel

de Sokkentrol

Cartoon


Meester Peter zat in zijn gezellige atelier. Hij tekende met verve. En verfde tekenend, tegelijkertijd. Zijn lust en zijn leven. Naar de grond turend, op zoek naar inspiratie, viel hem iets raars op. Hij miste een sok. Eéntje. Eenzijdige kou trok al aardig op. 'Merkwaardig,' mompelde hij schoorvoetend. Snel trok hij nieuwe aan. Misschien was hij gewoon verstrooid geweest, vanmorgen. Kan gebeuren. Maar even later was het alweer raak. Of mis, eerder gezegd. Eén sok miste, de andere als een soort wollige vondeling achterlatend. Meester Peter wist het zeker. Dit was het werk van boze, of op zijn minst ondeugende, krachten. Heel onverkwikkelijk! In een opwelling legde hij twee sokken op een krukje. Gewoon om te kijken wat er zou gebeuren. En opeens was het zover... Een siddering ging door de lucht. Meester Peter dacht eerst dat het zijn rijke verbeelding was. Maar vanuit de schaduwen doemde een paar grote ogen op. Geruisloos vormde zich een groene mistwolk. De wolk veranderde en nam tintelend de vorm van een onooglijke sokkentrol aan, die lichtvoetig voetje voor voetje richting de sokken sloop. De laatste flarden mist vervlogen. De groene, grote en logge trol bleek verbazingwekkend fluisterstil en snel voor zijn omvang. Terwijl meester Peter ademloos toekeek, greep het monster een sok en verdween weer snel in de schaduwen... Even geruisloos als hij was gekomen. Penseelmeester Peter probeerde zijn opties in beeld te krijgen. 'Ik bel Kanonnensteijn om Baron Dragonder op de hoogte te brengen,' bedacht hij peinzend. 'Een sokkentrol? Ha, ik vertrek op staande voet!' riep ik meteen. Ik slingerde de Pruttelmobiel aan en reed met gezwinde spoed naar het atelier. Meester Peter verhaalde beeldend over zijn ontdekking. Een sokkentrol is natuurlijk lastig. Zomers gaat het wel, maar 's winters begint de ellende pas echt. We besloten de groene sokkendief eens stevig te 'stoppen'. Maar hoe? 'Een papieren tijger, misschien?' grapte meester Peter. Dat bracht me op een kleverig idee. 'Daar zit eigenlijk wel wat in!' antwoordde ik. 'Heeft u toevallig kleefspray? En een groot vel papier?' Meester Peter doorzocht het bureau. 'Papier en papierlijm? Maar uiteraard!' antwoordde hij grappend. 'Beroepsdeformatie...' We bespoten een groot vel maagdelijk wit papier met lijmspray. We legden het vel vóór een paar sokken op de grond. Hopelijk zou de lijm niet te snel drogen! In gespannen afwachting namen we plaats achter het bureau. We wisten zeker dat de trol toe zou slaan. En dat gebeurde even later. Toen de trol gewoontegetrouw één van de sokken wilde weggrissen, bleef hij in de volle breedte kleven op het papier. Zo veranderde hij in een kleurrijke tekening. Een gefixeerde Sokkentrol. Penseelmeester Peter en ik bekeken de illustratie met genoegen. Achter de sokkentrol verscheen vanzelf in geuren en kleuren de immens hoge berg sokken die het monster in zijn lange verzamelcarrière had gestolen. Wie een sok mist kan er in snuffelen. Al vraag ik me af of dat een slim idee is, olfractorisch bekeken.
ism Baron Dragonder

Cola en de ijsbeer

Cartoon


Tijdens één van zijn avonturen, ver weg op de ijskoude ijsschotsen van de Noordpool, was Baron Dragonder het Eskimojongetje Cola tegengekomen. Op een lange tocht door sneeuw, ijs en ijzige kou had de Baron boven het gesuis en gegier van de storm een ijselijke gil gehoord. Hij was er meteen op af gegaan. Niet ver van hem vandaan, op de rand van een ijsschots, lag een klein jongetje op zijn rug te gillen. Zijn handen staken omhoog om hem te beschermen. Dat was niet zomaar: een enorme, witte ijsbeer stond gevaarlijk over hem heen gebogen. Zijn grote muil met vlijmscherpe tanden was wijd opengesperd, klaar om het Eskimojongetje in één hap met huid en haar op te vreten. Zonder te aarzelen greep de Baron Blaffer, zijn spokengeweer, en zette het aan zijn schouder. Hij keek door het vizier en vuurde het met een oorverdovende knal af. Hij schrok er zelf van. Met Blaffer weet je vervolgens nooit wat er gebeurt. Het is immers een eigenwijs Spokenjagersgeweer. Het doet wat het wil. In dit geval veranderde het de gemene ijsbeer in een warmwollig openhaardkleed. Zo had Baron Dragonder het eskimojongetje gered van een vreselijk einde als hapje voor de ijsbeer. En sindsdien waren ze onafscheidelijk. Alle drie, trouwens. Want de ijsbeer ligt nog steeds als berenvel naast de open haard van de Baron. Lekker warm aan je voeten op koude dagen!
ism Baron Dragonder

persoonsgebonden budget

Cartoon

kadootje

Cartoon

banner